“Тыва улус салгалының кижизидилгезинче бурун шагдан-на, ылаңгыя оол уругну төлептиг өстүрер дээш, онза кичээнгейни салып чорааннар. Улустуң маадырлыг тоолдарындан номчуурга, эр кижинин даштыкы хеви безин сүрлүг:
Оо, эр кижи!
Одагалыг бөргүңнү кеткеш,
Оттук-бижээң астып алгаш,
Эр кижиниң сүр-күштүүн,
Экер-омаан көргүзүп чор.
Каржы-дерзии үүлгедиглерден
Хамык чонну камгалап чор,
Чуртту ээлеп, чонну баштап,
Чуртталгага ынак чор.
Саая Майнак
Тыва эрниң чүгле даштыкы хевир-дүрзүзү эвес, ооң мунар аъдының безин сүрлүүн көрбес силер бе:
Үш эр кырыткан,
Үш саадак элеткен,
Ээгизинде тоону чок,
Ооргазында чүзү чок,
Дуктүг даванныг чүве маңнап четпес,
Чүглүг чалгынныг куш ужуп четпес..
“Мөге-Шагаан-Тоолай”
Тыва эрниң делегейни кайгаткан мөңге, чараш, хостуг, чоргаар, аянныг ыры – каргыраа, хөөмей, сыгыт ооң сеткил-хөөнүнден үнүп, төнчү чок аялгазы-биле кандыг-даа кижилерни магададыр…”
Б.О. Казырыкпай, Б.Б. Казырыкпай ЭР ЧОЛ 3 ар.